Blogs


Hoe jouw hulpverlening bij huiselijk geweld effectiever zal zijn na het stellen van deze ene vraag.


 

Hoe jouw hulpverlening bij huiselijk geweld effectiever zal zijn na het stellen van deze ene vraag.

 

Al tijdens de opleiding MWD voelde ik weinig bij de term 'professionele distantie'. In mijn oren klonk deze term als: blijf zakelijk, laat niet te veel van jezelf zien en richt je op het probleem, want dat moet tenslotte opgelost worden.  

Er riekt, naar mijns inziens, ook een bepaalde arrogantie doorheen.  

 

De waarde van persoonlijk contact

Als professional dring je erbij je cliënten op aan om alles aan jou (lees: een niet zelfgekozen wildvreemde) te vertellen. Jij vraagt naar de meest pijnlijke en beschamende gebeurtenissen in het leven van iemand. Het is voor jou niet meer dan normaal dat iemand dat zonder meer maar met je deelt, want als jij niets weet, kan je ook niets doen. En jij, de professional, blijft dan je zakelijke 'ik'? Je zult gemerkt hebben dat ik nog steeds heel weinig voel voor deze term. Sterker nog, ik heb 'm volledig losgelaten in mijn manier van werken.  

Als ik iets heb geleerd is het wel hoe belangrijk het om het persoonlijke contact te plaatsen voor alle kennis die ik heb. En tegelijk is dit ook het meest uitdagende. 

 

Moed en kwetsbaarheid zijn essentieel

Jezelf meenemen als professional in de hulpverlening vraagt om moed en kwetsbaarheid. 

Moedig, om steeds weer je eigen handelen en visie kritische en open te beoordelen. Kwetsbaar, om ervoor te kiezen jezelf echt te laten zien in plaats van een rol te spelen.   

Want, wat als....  

  • Mijn cliënt ziet dat ik me geraakt voel?  

  • Mijn cliënt merkt dat ik het even niet weet?  

  • Of dat mijn cliënt …... (vul zelf maar in)  

 

Maar ook: 

Durven om... 

  • Jezelf te laten raken. 

  • Voor jezelf te durven erkennen dat je het even niet meer weet. 

  • Te erkennen dat jouw eigen referentiekader/levenservaringen/ waarden/overtuigingen jou regelmatig in de weg staan om iemand goed te kunnen helpen. 

 

Dit goed durven doen vraagt veel van jou als professional.

Het vraagt jou jouw 'schild' af te doen en je hart open te zetten. 

Het vraagt jou om af en toe oog in oog te gaan staan met jouw eigen leven(servaring). Het vraagt jou je eigen referentiekader en overtuigingen los te laten. 

En ik weet het...Dat is doodeng!!! Iedere dag weer. Maar juist op deze manier kun je het verschil maken!  

Samen met je cliënten te werken vanuit de ervaring in plaats vanuit het probleem. En er dan achter komen dat je eigenlijk helemaal niet zoveel van elkaar verschilt. 

 

Iedere verandering begint met een eerste stap 

Je kunt hier een eerste stap inzetten door er ieder eerste gesprek voor te kiezen deze vraag te stellen aan je cliënten. Een vraag die zoveel positieve impact kan hebben op het contact en de samenwerking tussen jou en je cliënten, dat je daar de hele samenwerking baat bij kunt hebben. 

'Wat is het dat je van mij zou willen weten?'  

Niets meer en niets minder. 

 

Betekent dit dat je als professional alles uit jouw eigen leven dan maar moet delen? Ook de meest persoonlijke? Nee, dat betekent het niet. Je hebt altijd de keuze in wat je wel wilt delen en wat niet. En dat recht heb je ook.  

Maar laat je cliënten kennis maken met de mens in de professional. Want door het delen ontstaat er gelijkwaardigheid en dus veel meer ruimte om zaken met elkaar op te lossen en aangehaakt te blijven op de momenten waarop het moeilijk is. 

Ervaringsgericht werken vs probleemgericht werken. Ik ben heel erg benieuwd wat voor inzicht deze blog je heeft gegeven én of je het de moeite vindt om deze vraag eens vaker aan je clienten te stellen.

Wil je het mij laten weten?

 

Succesvol hulpverlenen begint niet bij je cliënt, maar bij jezelf 

Zes tips in hoe je van betekenis kunt zijn voor een pleger van huiselijk geweld


 

Sinds een aantal jaar wint de ervaringsdeskundige steeds meer terrein binnen de hulpverlening. Zo ook bij huiselijk geweld. Waar het in eerste instantie ervaringsdeskundigen waren vanuit het slachtofferperspectief, laten ook steeds meer ervaringsdeskundigen vanuit plegersperspectief een geluid horen. En ik juich dit van harte toe!

 

Om huiselijk geweld duurzaam te stoppen is zowel aandacht en hulpverlening voor zowel het slachtoffer áls voor de pleger noodzakelijk.

Het merendeel van de plegers is namelijk ooit slachtoffer geweest van huiselijk geweld, kindermishandeling of seksueel misbruik. Veel mannelijke slachtoffers hebben nooit ruimte gevoeld of gehad om met iemand te praten over wat hen is overkomen. Met alle gevolgen van dien.

 

Ik heb een ervaringsdeskundige gevraagd wat zo belangrijk is in de benadering van plegers. Sander kwam met de volgende aandachtspunten:

  • Wees nieuwsgierig naar de mens achter het delict

  • Maak contact en wees aanwezig (en in het geval van crisis heel snel)

  • Toon begrip voor verontwaardiging en slachtofferschap

  • Maak onderscheid tussen emoties en gedrag

  • Wees een bondgenoot

  • Motiveer je cliënt om hulp voor zichzelf te gaan zoeken of wijs hem of haar op een lotgenotengroep.

 

Een belangrijke sidenoot is wel dat als het gaat om een pleger die intieme terreur pleegt. Dan is iets anders van belang, namelijk begrenzen en het regelen van de praktische zaken. Het empathisch aansluiten bij de pleger zal dan alleen maar ten nadelen van het slachtoffer werken.

Maar in alle andere gevallen: stel je open voor de pleger, onderzoek eventuele angst bij jezelf en wees er ook voor hem of haar.